اطاعت پذیری
امامت یک امام جز با اطاعت امت از او ، و پیشوایی یک رهبر جز در سایهی فرمان پذیری پیروانش ، تحقق نمیپذیرد . خدا هیچ پیامبری را نفرستاد مگر برای آنکه اطاعت شود [1].و هیچ امامی را مقرر نداشت مگر آنکه مردم را به اطاعت و فرمانبری از او فراخواند [2].
امام زمان علیه السلام اگرچه در پس پردهی غیبت است اما اراده و فرمانش در میان همه خلایق جاری و نافذ است . دستوراتش را شناخت ، فرمانهایش را باید اطاعت کرد ، حاکمیت او را باید گردن نهاد، و همینها است که زمینهی ظهور را فراهم میآورد .
او خود فرمود :
« ولو انّ اشیاعنا وفقهم الله لطاعته ، علی اجتماع من القلوب فی الوفاء بالعهد علیهم لما تأخر عنهم الیمن بلقائنا .»
« اگر شیعیان ما – که خداوند آنان را به اطاعت خویش موفق گرداند – و در وفای به عهد الهی همدل و هم پیمان میشدند ، سعادت دیدار ما از آنان به تأخیر نمیافتاد »[3] .
به راستی آیا عهد الهی چیزی جز پرستش و بندگی خداست ؟[4] و آیا این پرستش جز با اطاعت محض ولی خدا تحقق پذیر است ؟
« خوشا به حال شیعیان مهدی علیه السلا م ، آنان که در دوران غیبت او چشم انتظار ظهور آویند و در دوران ظهورش سرسپردگان اوامر او » .[5]
منتظرین حضرت مهدی علیه السلام همان نیکبختانی هستند که اگر در حضور او باشند ،جز اطاعت نمیشناسند و جز به فرمان او کاری انجام نمیدهند و بازهم امام صادق علیه السلام میفرمایند :
« اطاعت و فرمان پذیری منتظرین از امام زمان علیه السلام افزونتر از اطاعت و فرمانبری کنیزی از مالک و مولای لو است » [6]
1. سوره نسا ، آیه 64
2. سوره نسا ، آیه 59
3. احتجاج ، طبرسی ، چاپ اسوه ، ج2 ، ص 602
4. ای فرزند آدم ! آیا با شما عهد نکردم که شیطان را مپرستید که دشمن آشکار شما است . و مرا بپرستید که همین است راه راست . سوره یس ، آیه 60 – 61
5. بحارالانوار ، ج 52 ، ص 15
6. بحارالانوار ج 52 ، ص 308
